• image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
Previous Next

Winterbivak verkenners

Naar (bijna) jaarlijkse gewoonte zijn onze verkenners deze kerstvakantie weer op winterbivak geweest. Deze vond plaats van 18 tot 20 december. We vertrokken vrijdag avond en kwamen zondag avond terug. Het plan was simpel. Een weekend lang stappen in de Ardennen, kamperen in de bossen en dit bij vriesweer en sneeuw. Het weer stak er echter een stokje voor.

Vrijdag 18 december

We verzamelden ’s avonds aan het station van Mechelen. Van daar zouden we de trein nemen naar het verre Trois-Ponts. De reis ging niet in één rit, we moesten twee keer overstappen. De eerste keer in Leuven, de tweede keer in Luik. Van daar was het nog een uur naar Trois-Ponts. Na bijna een uur stopte de trein en leek het of de conducteur in het Frans zei dat we aangekomen waren. We haastten ons dus uit de trein. Omdat het donker was buiten konden we niet zien waar we waren en vertrouwde blindelings op de conducteur. Toen we echter allen op het perron stonden en de trein goed en wel vertrokken was kwamen we tot de gruwelijke constatatie dat we ons niet in het station van Trois-Ponts bevonden, maar wel in dat van Coo.

             Na een tijdje de omgeving te hebben aanschouwd en deze gerelateerd te hebben aan de stafkaart wisten we waar we ons bevonden en konden we onze tocht aanvatten. Het doel voor die avond was de eerste heuvel overtrekken en ons achter top een slaapplaats te zoeken. Daar zouden we immers uit de wind liggen. We zouden daar dan ook een bos zoeken om ons te verschuilen voor toevallige voorbijgangers (als die daar al zijn).

            De tocht was echter geen eitje. Na eerst de watervallen van Coo overgestoken te zijn, (geloof me, ze zijn veel minder impressionant dan je zou denken) vervolgde we onze weg de eerste helling op. De klim ging steil omhoog en het beloofde een zware eerste avond te worden. De helling veranderde al snel weer in een afdaling. Na enige tijd werd het pad weer vlak en stootten we op de waterkrachtcentrale van Coo. We volgde het pad dat rondt de centrale leidde en gingen verder. Daar stond een nieuwe uitdaging ons te wachten. Een heuvel van een kleine kilometer lang. Het probleem echter was de hellingsgraad. We zouden op deze klein kilometer immers meer dan 300 meter moeten klimmen.

            Toch hield iedereen vol tot het einde. Dankzij samenwerking en doorzettingsvermogen haalde we de top. Nu was het slechts nog enkele honderden meters wandelen en we kwamen aan op onze slaapplaats. We sloegen ons kamp op in een mossig sparrenbos en legden een vuurtje aan. Na een hapje ravioli kropen we in onze tenten en vielen we al snel in slaap.

Zaterdag 19 december

Om acht uur ging de wekker. De leiding deed zijn ronde om iedereen wakker te maken. Er werd al snel een gasvuurtje aangestoken en water opgewarmd voor thee en koffie. Er was brood met chocolade, kaas of salami als ontbijt. Iedereen at zen buikje vol om zoveel mogelijk energie op te slaan voor de zware tocht van die dag.

            Aangezien we vlak bij de top waren begonnen we met een afdaling. Deze bracht ons tot aan de rivier Amblève. We vervolgde onze weg aan de oever van deze rivier. Dit bespaarde ons van stevige hellingen.

            Na een tijdje langs deze weg gewandeld te hebben begon deze plots maller te worden en dichter tegen het water te lopen. Dit zette zich zelf in zoverre verder dat het pad op een gegeven moment volledig onderwater stond. Dit was echter geen uitdaging voor de verkenners. Doormiddel van aan de rots te plakken en ondiepere stukken in het water overwonnen we de hindernis.

            We gingen verder en uiteindelijk stopte het pad helemaal aan een paardenweide. Onbevreesd staken we deze over met opmerkelijke aandacht voor de hoopjes uitwerpselen van de aldaar wonende dieren. Er stonden drie paarden in de weide en ze keken ons allen met dezelfde verbaasde blik aan. Alsof ze nog nooit een kudde mensen gezien hadden. Na de weide te hebben overgestoken kwamen we aan een weg. Die leidde ons langs een huis en achter de hoek stond een geweldige verrassing op ons te wachten.

            Er kwam van achter de hoek een auto aangereden. Niet zomaar een gewone auto, maar die van Balin (ook wel bekend als Bob) en hij was niet alleen. Ook Radagast (Dries, Drekke) was bij hem. Zij hadden ons wel verdiende middag maal bij. Het bestond uit brood met kaas, salami, choco en… overheerlijke erwtensoep, met spekjes en stukjes braadworst. De verkenners smulden er op los. Na deze uitgebreide maaltijd wasten we onze handen en gammellen in een beekje dat vlakbij liep. Dat was niet alles Radagast liet zijn gammel als een bootje varen op het snelstromende beekje dat bezaait was met rotsen en watervalletjes. In het begin leek alles goed te gaan maar op een moment zat de gammel vast. Na wat geduw met takken en gegooi met stenen raakte ze eindelijk los en terug veilig bij zijn eigenaar. Die Radagast toch.

            Na deze smakelijke maaltijd gingen we weer op pad. We gingen door Targon, een klein dorpje. Na een korte klim kwamen we op een pad dat gelijk liep met de heuvel. Na dit enige tijd gevolg te hebben  hield het plots op aan een dicht begroeit sparrenbos. Na wat zoeken vonden we iets dat op een pad leek en besloten dit dan maar in te gaan. Het pad bleek na een tijdje niet echt een pad te zijn en kwam uit op een moeras. We konden niet meer vooruit. Daardoor moesten we recht de berg op door het dichtbegroeide bos, tot we uiteindelijk de rand bereikten en ons weer op een pad bevonden.

            Na deze beproeving kwam de volgende. Een steil pad dat langs de bergwand in grote zigzagbewegingen naar boven leidde. Tijdens de beklimming van dit pad halverwege tussen de derde en de vierde bocht, zagen we in te verte enkele reeën oversteken, maar voor we het goed en wel doorhadden hadden ze zich al in het bos verscholen. Aan top van de berg aangekomen was iedereen uitgeput en namen we de tijd om even uit te rusten.

            Nadat iedereen weer op adem was gekomen trokken we onze rugzakken aan en gingen verder boven op de heuvel. De zon scheen fel en het was redelijk warm. We zagen nog een hele kudde reeën in de verte. Na een uur gewandeld te hebben kwamen we aan de afdaling. Deze bracht ons weer bij de Amblève en we staken die dan ook over.

Aan de overkant ging het weer bergop maar de weg die op de weg die we moesten nemen stroomde het water naar beneden. Hierdoor waren we genoodzaakt een andere weg te nemen. Die zorgde ervoor dat we een grootte omweg zouden moeten nemen. We besloten dan ook de berg steil omhoog te gaan naar een hoger liggende weg die ons sneller bij ons einddoel zou brengen. Het was echter geen makkie. We moesten 200 meter stijgen op een even lange afstand.

Een klein uurtje wandelen later kwamen we weer bij Balin en Radagast aan. Ze hadden macaroni met kaas en hesp voor ons gemaakt. De saus was een beetje lopend maar we waren blij dat we eten kregen. Er werd even overlegd over waar we ons kamp zouden opslaan en toen dat beslist was gingen we weer op pad.

We kwamen aan een bos en omdat het al redelijk laat was en we niet zo ver meer van onze eindbestemming af waren, sloegen we ons kamp op. Na nog even aan een vuurtje te hebben gezeten kropen we onze tenten in en gingen slapen.  

Zondag 20 december

De ochtend brak aan en we namen de tijd om te ontbijten. Balin en Radagasr hadden spek met eieren voor ons gemaakt. Een maaltijd die ons zeker genoeg zou sterken om die dag aan te kunnen. We braken onze tenten weer af en gingen verder, weer bergaf deze maal. Na nog een eindje door het bos gewandeld te hebben kwamen we aan een huis en het bospad veranderde in een asfalt weg.

Deze weg gingen we steeds verder naar beneden tot we in Aywaille aankwamen, onze eindbestemming. Omdat nog redelijk vroeg was en onze tocht ten einde besloten we even te rusten aan het station. We besloten na een uur om te eten en gingen naar de rivier. Daar aten we onze boterhammen op. Hierna gingen we nog even spelen in het park en dan was het tijd om de trein te nemen naar huis.

In het station van Mechelen stonden de ouders van de verkenners hen al vol verlangen op te wachten. We sloten en iedereen kon weer veilig naar huis.

Foto's van de verkenners!

Door het jaar heen trekken we foto's van de verkenners tijdens onze vergaderingen.
Al deze foto's kan je bekijken door te klikken op volgende link:

https://picasaweb.google.com/114856820278904881444